سومین دوره از هم اندیشی های باور با محوریت " روشهای بهبود کیفیت زندگی " برگزار شد .

باوری ها کنار هم نشستند ، گفتند ، شنیدند و اندیشه ها و تجارب خود را به مشارکت گذاشتند.

فیزیوتراپی حیطه‌ای از پزشکی است که هدف آن پیشگیری از بیماریها ، درمان ، توانبخشی و ارتقاء سطح سلامت می‌باشد. واژه فیزیوتراپی از فیزیو= بدن + تراپی = درمان ، به معنای ترکیبی درمان بدن ساخته گردیده‌ است.درفیزیوتراپی هدف ارتقاء عملکرد جسمانی می‌باشد. فیزیوتراپیست در این رشته به عنوان درمانگر شناخته می‌گردد. دانش فیریوتراپیست براساس شناخت آناتومی بدن و فیزیولوژی حرکت میباشد. فیزیوتراپی به عنوان یک رشته بالینی (کلینیکال) که با استفاده از امکاناتی مانند مدالیته‌ها (Physical Agents)، درمان‌های دستی (Manual Therapy)، و تمرینات بدنی گروه‌های مختلف بیماری و ناتوانی‌ها را درمان می‌کند. این رشته همچنین با شناسایی گروه‌های خاص افراد اقدام به پیشگیری از بیماریها و غربال گری ناتوانی‌ها می‌نماید.

 فیزیوتراپی یک رشته از علم توان بخشی است که به شاخه های دیگری نظیر: کاردرمانی، گفتاردرمانی و ... تقسیم می شود. خوشبختانه این علم در کشور ما نیز هم ردیف با کشورهای دیگر پیشرفت کرده است. فیزیوتراپ به وسیله لوازم و دستگاه های مختلف و دست قدرتمند و گاه معجزه گر خود، به بهبود کیفیت و شرایط زندگی توان یاب کمک بزرگی می کند.

فیزیوتراپی در واژگان مورد استفاده معلولین، نام غریبی نیست و شاید یکی از پرکاربرد ترین واژگان مورد استفاده معلول باشد و تمامی معلولین کم و بیش با فیزیوتراپی آشنایی دارند و کسانی که تا امروز سهل انگاری کرده اند و بی تفاوت از کنار آن گذشته اند، امیدوارم امروز و پس از مطالعه این مطلب و یادآوری مجدد فواید بی شمار این بخش درمانی، درمان از این نوع را جدی بگیرند.

شاید هم تا امروز لزوم استفاده از فیزیوتراپی را نادیده گرفته بودیم، باشد که از هم اکنون نگاهی عمیق تر به این مقوله بیاندازیم.

به گفته سرکار خانم حقیقی٬ فیزیوتراپیست حاضر در جلسه ، دستهای فیزیوتراپ نقش اصلی را در٬ درمان فرد ایفا می کند و به وسیله دستگاه ها بدن فرد را برای پذیرش کار با دست آماده می کنیم.

شرایط معلولین با بیماری های یکسان و حتی به ظاهر هم یکسان، با یکدیگر متفاوت است.

به ندرت ممکن است پیش آید که فیزیوتراپی را برای عده ای از دوستان توصیه نمی کنیم و حتی آنها را از فیزیوتراپی منع می کنیم.

فیزیوتراپ در وهله اول یک مشاور است. به کمک او درباره بیماری٬ شرایط و توانایی هایمان اطلاعاتی به دست می آوریم و به رشته ای از توان بخشی که مورد نیاز ماست راهنمایی می شویم و بعد از آن نقش اصلی را در روند بهبود و درمان، خود فرد ایفا می کند.

فیزیوتراپ نمی تواند بیشتر از چند ساعت در روز، وقت خود را صرف یک بیمار کند در نتیجه؛ میزان تلاش فرد و ادامه دادن حرکات تمرینی در طی روز، مهمترین قسمت رسیدن به هدف است.

از نقش اساسی خانواده در راه رسیدن به هدف، نمی توان چشم پوشی کرد.

خانواده بزرگترین منبع انرژی، انگیزه و روحیه برای معلول است.

زبان من و امثال من برای تشکر و جبران لحظه ای از زحمات این بزرگواران ستودنی ، قاصر است.

مادری از میان جمع می گوید:

به مدت 13 سال، روزی 8 ساعت به کمک دستانم، فرزندم را که دچار اسپاسم شدید بود، ورزش می دادم تا زمانی که جسم خودم و مهره های کمرم دچار آسیب شدید شدند.

و یا مادر خودم که در طول دوران دبستان هر روز در گرما و سرمای هوا، مسیر طولانی از منزل تا مکان فیزیوتراپی و بعد از آن پله های زیاد را طی می کرد تا چند ساعتی دستگاه ها و دستان فیزیوتراپ همراهم باشند، به این امید که توانایی هایم افزایش یابد و گاه این سخت گیری خانواده هاست که موجب ایجاد تلاش در فرد می شود .

در این بین دوستان از تجربه های شیرین و گهگاه تلخ خود خاطره هایی تعریف می کنند .

دوستی می گوید:

به سختی و تلاش فراوان از پله ها بالا می آیم ولی هیچ وقت حاضر نیستم از آسانسور یا  بالابر استفاده کنم چون همه جا که این وسایل وجود ندارد.

من با تلاش خودم و فیزیوتراپ حس را به پاهایم که هیچ گونه حسی نداشت، برگرداندم .

و دوستی دیگر می گوید :

دستهایم هیچ گونه حرکتی نداشت . قادر به بلند کردن لیوان آب و یا حتی گرفتن خودکار در دستانم نبودم ، ولی الان تمام کارهای شخصی خودم را به کمک دستانم انجام می دهم .

و برخی گله می کنند از هزینه های سرسام آور این بخش درمانی ، که خود علتی می شود برای ادامه ندادن راه پر فراز و نشیب درمان .

 و خانم حقیقی (فیزیوتراپ) گلایه می کند از برخی دوستان که انتظار دارند شاهد تغییری عظیم در مدتی کوتاه باشند :

فیزیوتراپ موظف است اطلاعاتی کامل و حقیقی درباره بیماری و میزان پیشرفت بیمار در طول دوره درمان، به او بدهد.

نباید امید واهی و وعده های دروغین بدهیم و در مواردی این خود بیمار است که فیزیوتراپ را مجبور به دروغ گفتن می کند.

گام بعدی پذیرش شرایط از طرف معلول است.تا پذیرش نباشد کمکی از دست فیزیوتراپ بر نمی آید. باید راجع به خودمان آگاهی پیدا کنیم و یاد بگیریم به شیوه خودمان زندگی کنیم.راههایی را که به بهتر زندگی کردن ما کمک می کند، بشناسیم.تلاش، تمرین، پشتکار را فراموش نکنیم.

در فیزیوتراپی جواب نگرفتن تقریبا غیر ممکن است (جز در مواردی نادر) این سطح انتظار ماست که معمولا خیلی بالاست و توقع داریم در مدتی کوتاه شاهد نتیجه ای بزرگ باشیم.بپذیریم اگر مشکلی حل نشد و این راه هم کمک آنچنانی نکرد، نا امید نشویم .

حضور خداوند را در لحظه لحظه زندگی احساس کنیم تا نا امیدی راهی به دلمان پیدا نکند و همواره امیدوار و مقاوم در مسیر سبز زندگی گام برداریم .

نوشته ی : مهدیه رستگار